Ezelden Aşk ile Dîvâne Geldim (2)

Şiirde konuşan, aşkını ezelden beri süren ve kendisini dönüştüren bir hâl olarak anlatır. “Erenler rengine boyanmak” sözüyle manevi bir çevrenin etkisine girmeyi, gönlüne yerleşen hayalin ise onu uykudan uyandırmasını dile getirir. Sevgiliye duyulan özlem ve ona kavuşma arayışı; bakış, hayal ve yolculuk imgeleriyle öne çıkar. “Lâmekân” ve “seyrân” sözleri de bu arayışın genişliğini ve hareketini hissettirir.

Konuşan, kulluğunun eksiklerini kabul ederek lütuf ister; ardından kendisini Hatâyî, Hayderoğlu ve kalender derviş olarak tanıtır, meydana geldiğini söyler. Verilen sözlükte “kerem” soyluluk, “ben” ise tekil birinci kişiyi gösteren kişi adılıdır. Şiirin ana düşüncesi, aşk ve manevi arayış içinde kişinin kendini eksik görerek yönelişini sürdürmesidir.