Ezelden Aşk ile Dîvâne Geldim

Şiirde konuşan kişi, ezelden beri aşkın etkisinde olduğunu ve erenlerin rengine boyanmaya geldiğini söyler. Bu renk, erenlerle aynı manevi yönelişe katılma imgesi olarak öne çıkar. Gönlüne yerleşen hayal ve uykudan uyanma sözleri, iç dünyasındaki özlemi ve uyanışı anlatır. “Ben” sözü, verilen sözlük tanımındaki gibi birinci tekil kişiyi, yani şiirin konuşanını gösterir.

Konuşan, “didâre” duyduğu isteği dile getirir; ardından kulluğundaki eksikliği kabul ederek lütuf ve ihsan diler. Verilen sözlükte “kerem” soyluluk olarak tanımlanır; şiirde bu kelime lütuf ve ihsan dileğiyle birlikte yer alır. Son dizelerde kendini Hatâyî, Hayderoğlu ve kalender derviş olarak tanıtır; meydana gelişini bildirir. “Geldim” tekrarları, bu yolculuk ve yöneliş duygusunu güçlendirir.