Gel Gönül İncünme Bizden

Şiirde konuşan ses, gönlü incitmemeyi ve gönül yolundan ayrılmamayı öğütler. “Gel gönül incünme bizden” sözü kırgınlığa kapılmama çağrısıdır; sözlükte “bizden”, “bizim tarafımızda olan” anlamındadır. Her kıtanın sonunda yinelenen “Kalsun gönül yol kalmasun” dizesi, gönül yolunun sürmesini dile getirir ve şiirin temel düşüncesini pekiştirir.

Erenler, bahçede açan gül, altın taç ve kılınç gibi imgeler bu yol çevresinde sıralanır; yolun değerli, güçlü ve kararlılık isteyen bir yönü olduğunu düşündürür. Şiirin sonundaki “Âşık olan kıyar câne” dizesinde âşık, sözlükteki tanımıyla bir kimseye ya da şeye aşırı sevgi ve bağlılık duyan kişidir. Böylece metin, bağlılığın büyük bir özveri gerektirdiğini vurgular.