Gevher-i Zât-ı Kadîm-i Kibriyâsın Yâ Ali

Bu şiir, Ali’ye yöneltilmiş bir övgü ve bağlılık şiiridir. İlk beyitte şair onu “gevher” (cevher) imgesiyle yüceltir; sözlükte “zat”, kişi, şahıs, nefer, nüfus anlamındadır. Ali, enbiya ve evliyaya önder olarak anılır; zat ve sıfatlarının anlamının kimsece bilinemeyeceği söylenir. “Lâmekân bahrinde dürr” dizesindeki deniz ve inci imgesi, onu erişilmez ve değerli gösterir.

Devamında Ali, Resul-i Haşimi ve Hayrünnisa ile ilişkilendirilir; Mustafa’nın onu arslan sıfatlı bir melek olarak gördüğü anlatılır. Mi‘rac, taç, sancak ve Zülfikar anışları şiirin yücelik ve güç imgelerini kurar; bunlar şairin övgü dilidir. “Tahkik” sözlükte “soruşturma” demektir. Son beyitte şair, din ve imanının Ali’den geldiğini söyleyerek ona bağlılığını ve hayranlığını dile getirir.