Gündüz Hayalimde Gece Düşümde

Şiir, İmam Hüseyin’e duyulan derin bağlılığı ve onun için çekilen yası dile getirir. “Gündüz hayalimde gece düşümde” sözü, şairin onu sürekli düşündüğünü anlatır; sabah da dilinde adının bulunduğunu söylemesi bu bağlılığı pekiştirir. Hatice ve Fatıma’nın, ayrıca saçını yolarak yas tuttuğu belirtilen Şehriban’ın anılması, ağıt havasını güçlendirir. Gözyaşı ve mah yüzüne dökülen yaş imgeleri, acının görünür hâle gelişini anlatır.

Son kıtalarda şiir, mahşer, sorgu ve hesap düşüncesine yönelir. Mahşer, kıyamet günü dirilenlerin toplanacağı yer; sual soru, mizan terazi, sırat ise sırat köprüsüdür. Bu imgeler, İmam Hüseyin’in mazlumluğunu ve adalet arayışını inanç çerçevesinde öne çıkarır. “Muhammed’in sancağının önünde” sözü de onun bu manevi yol içindeki konumunu vurgular. Son kıtadaki bazı ifadeler açık olmadığından, şiirin genelindeki bağlılık ve yas duygusu belirleyici kalır.