Hudâ Vü Mustafâ Vü Murtezâ’ya

Şiir, Hudâ’yı ve Mustafâ ile Murtezâ’yı anarak başlar; ardından Şah-ı velâya bağlılığını dile getirir. Söyleyen kişi, Hasen’in yüzüne hasret olduğunu ve Hüseyn-i Kerbelâ’ya özlem duyduğunu söyler. Ali Zeyn-el-abâ ve Bâkır adlarını sevgi ehlinin çevresiyle ilişkilendirirken “dâye” sözcüğünü, yani dadı ya da çocuk bakıcısını, bir imge olarak kullanır. Sonraki dizelerde Cafer-i Sâdık, Şah Ali ve Mûsâ Rızâ’ya duyduğu muhabbeti bildirir.

İkinci bölümde Takî, Nakî, Askerî ve Mehdî adları anılır; şair, bu bağlılık duygusuna eriştiği için Hak’ka şükreder. Son dizelerde kendisini sadık bir muhip olarak tanımlar ve Âl-i Abâ’ya “teşebbüh” ettiğini, yani onlara benzemeye yöneldiğini söyler. Şiirin ana duygusu, anılan kişilere yönelik sevgi ve bağlılıktır; adların art arda sıralanması bu bağlılığın güçlü ve içten olduğunu vurgular.