Hüseyn-i Mazlûma

Şiir, Hüseyin’e yöneltilmiş bir ağıt ve sesleniş niteliğindedir. İlk dizedeki “ser” sözü “baş” demektir. Şair, Hüseyin’i Resul’ün gözlerinin nuru gibi yüce ve sevgili biri olarak anar; şehadetinde bedeninin başından ayrıldığını söyleyerek yaşanan acıyı dile getirir. İlk bölümde ölümün ve bedenin parçalanmasının hüznü öne çıkar.

Son dizelerde şair, İslam’ın talihinden yakınır: Hüseyin’in meşhedinin düşmana verildiğini, “vatanın yetimi” olarak anılanların da ondan ayrı kaldığını söyler. Böylece şehadet sırasında yaşanan ayrılıkla daha sonra dile getirilen ayrılık arasında bağ kurar. Meşhed, Hüseyin’in hatırasını taşıyan bir mekân; ondan ayrı kalmak ise kaybın simgesi olur. Şiirin ana duygusu yas ve özlemdir; dizeler ayrıca haksızlığa uğrama ve yurdundan koparılma acısını anlatır.