İçmişem Bir Dolu Olmuşum Ayık

Şiirde konuşan kişi, sürmeli gözlü bir geyiğe seslenir ve kaçmamasını ister. İlk dizedeki “bir dolu içmişem” sözüyle ayık olduğunu söylemesi yan yana gelir; ardından kendisini geyiğin peşindeki bir avcı gibi görmemesi için onu yatıştırır. Geyiğin kaçarken dizlerinin kanaması ve kömür gözlerine sürme çekmiş gibi betimlenmesi, şiirin belirgin imgeleridir.

Tekrarlanan “Kaçma benden kaçma avcı değilim” dizesi, konuşanın zarar verme niyetinde olmadığına dair ısrarını ve geyiğe yakınlık arzusunu vurgular. “Sevda” sözü bu yakınlığın duygusal yönünü öne çıkarır. Konuşan, Mevla’dan (sözlükte “efendi, sahip, malik”) kendisine vuranların onmamasını diler; son bölümde ise uçan kaçandan korkmadığını söyler. Şiirin genelinde özlem, sevda ve incitmeden yakınlaşma isteği dile gelir.