Nefesim Ehl-i Dile Gevher-i Kândır Bilene

Şah Hatayi, şiirde sözünün değerini onu anlayıp bilen kişiye seslenerek anlatır. “Nefesim”i, bilen için “gevher-i kân”, yani cevher ve madenin içindeki değerli taş gibi sunar. Sözün ve söyleyişin Hak’tan gelen bir güç taşıdığını belirtir. “Ma’rifet bahrine dal” çağrısı, bilgi ve irfan denizine yönelip oradan “güherler”, yani değerli cevherler edinmeyi öğütler; bu hünerin herkesçe görülmeyen gizli bir hazine olduğunu söyler.

Şiirde Hızır’ın hayat suyuna ulaşması, doğru habere ve açık söze erişme imgesiyle anılır. Hak’tan içilen “şerbet”, sözlükte şekerli su anlamındadır; burada Hak’la ilişkilendirilen bir içiş ve kendinden geçiş imgesi olarak kullanılır. Şair, yalan söyleyenle yakınlık kurmamayı öğütler ve son bölümde insanı Hak’kı özünde tanımaya çağırır. Ana düşünce, sözün değerini kavramak, bilgiye yönelmek ve içsel tanımayı önemsemektir.