Sâkıyâ Sun Bâde-i Sâfı Safânın Aşkına

Şiir, bir içeceğin sunulması isteğiyle açılır; bu sunuş Aliy-yel-Murtezâ’ya bağlılıkla ilişkilendirilir. Ardından Yezîd’e lanet edilir ve onun bir şehzadeye su vermediği söylenir. Böylece metinde bağlılık ve öfke yan yana gelir; su imgesi, anlatılan haksızlığın ağırlığını öne çıkarır.

Sonraki dizelerde “Nasrun minallah” ifadesi, fetih ve mücadele söylemiyle birlikte anılır. Konuşan kişi, Âl-i abâ’ya bağlılık uğruna Mervan ve Yezîd’in soyunu yeryüzünden kaldırma isteğini dile getirir; “akıbet” burada bir işin sonu ya da sonucu anlamındadır. Mevâlîlere seslenerek “sâhib zamân”ın devrini tanımaya çağırır ve kılıcını çektiğini söyler. Son bölümde Hatayî’ye de gazaya başlama çağrısı yapılır. Şiirin ana düşüncesi, bağlılık ve adalet arayışının mücadeleye yöneltmesidir.