Yer Yoğ İken Gök Yoğ İken Tâ Ezelden Var İdim

Şiirde konuşan kişi, “yer” ve “gök” yokken, ezelden beri var olduğunu söyleyerek kendisini yaratılıştan önceye yerleştirir. “Gevher”in suya dönüşmesi ve cihanı kaplaması imgeleriyle varlığın oluşumunu anlatır. Âlemleri gezdiğini ve farklı biçimlerde göründüğünü söylemesi, şiir kişisinin anlatımına olağanüstü bir genişlik kazandırır. Bunlar, şiirdeki konuşanın dile getirdiği iddialardır.

İkinci bölümde kişi, Âdem donuna girdiğini, sırrını kimsenin bilmediğini ve Beytullah içinde ezelden bulunduğunu söyler. “Gâh” sözü “ara sıra”, “esrar” ise “sırlar” demektir. Mansur donuna girip “Enelhak” demesi, Hak ile ilişkiyi ve sırrı dile getiren tasavvufi bir söyleyiş olarak sunulur. Şiirin ana düşüncesi, varoluşu ve Hak’la ilişkiyi ezelî bir sır çevresinde anlatmaktır.