“Öyleyse, bizim bazen olduğumuz gibi, Tanrı her zaman iyi ise, bu şaşılasıdır; daha fazlasıysa, daha da şaşılasıdır. Durum böyledir. Ve onda yaşam da vardır: çünkü aklın etkinliği yaşamdır ve Tanrı bu etkinliğin kendisidir; onun kendisi bakımından etkinliği en iyi ve sonsuz yaşamdır.”

Aristoteles burada Tanrı'yı en yüksek varlık olarak tanımlarken onu saf düşünce etkinliğiyle özdeşleştirir. Tanrı, kendi kendini düşünen saf akıldır ve bu düşünce etkinliği aynı zamanda en yüksek, en iyi ve sonsuz yaşamdır. İnsanların düşünce yaşamı bazen kesintiye uğrar; oysa Tanrı'nın düşüncesi süreklidir ve bu yüzden onun varlığı en yetkin yaşamdır.

Bu sözdeki hayranlık, insanın ancak zaman zaman ulaşabildiği bilgelik ve düşünce dinginliğinin Tanrı'da kesintisiz var olmasından doğar. Aristoteles'in tanrısı dünyayı yaratan ve yöneten bir fail değil, kendi kendine yeterli, hareketsiz, ancak her şeyi kendisine çeken bir düşünce varlığıdır; bu anlayış, antik Yunan felsefesinin en arı metafizik imgelerinden biridir.

Pasaj, insan aklının en yüksek etkinliğini ilahi olana benzeterek felsefi düşüncenin bir tefekkür biçimi olduğunu da ima eder. Bugün bu, aklın ve düşünmenin insanı salt biyolojik varoluşun ötesine taşıyan bir etkinlik olduğu fikriyle okunabilir.

Aristoteles'in Metafizik adlı eserinin XII. kitabında, evrenin hareket etmeyen ilk hareket ettiricisi olan Tanrı'nın doğası ele alınır. 1072b.24'te, Tanrı'nın sürekli ve en yetkin düşünce etkinliği olduğu açıklanır; bu pasaj, ilk hareket ettiricinin yaşam ve saf düşünce olarak tanımlandığı ünlü bölümlerden biridir.