“Gerçekten de Katolik Kilisesi'nin otoritesi beni harekete geçirmeseydi, İncil'e inanmazdım.”

Augustinus bu cümlede, inancının dayanaklarından birini açık biçimde dile getirir: İncil'i kabul etmesinde Kilise'nin otoritesi belirleyici bir rol oynamıştır. Burada kastedilen, kutsal metnin güvenilirliğinin doğrudan bireysel bir akıl yürütmeyle değil, onu aktaran ve tanıklık eden topluluğun otoritesiyle temellendirilmesidir. Augustinus için Kilise, İncil'in hem tarihsel aktarıcısı hem de yorumlayıcı çerçevesidir.

Cümle, onun akıl ile inanç, birey ile topluluk arasındaki ilişkiye dair görüşlerini yansıtır. Augustinus, insan aklının inanç yolunda önemli olduğunu düşünmekle birlikte, inancın temellerinin yalnızca bireysel akıl yürütmeye bırakılamayacağını savunur. İncil'in mesajı, kuşaktan kuşağa aktaran ve yorumlayan Kilise topluluğu içinde anlam kazanır. Bu yüzden metne giden yol, topluluğun güvenilir tanıklığından geçer.

Sözün bugünkü okur için de önemli bir yönü vardır: Herhangi bir metni, özellikle de dini ya da felsefi bir metni yorumlarken, o metnin içinde şekillendiği topluluğun ve geleneğin rolünü göz ardı etmemek gerekir. Augustinus, metin ile onu taşıyan topluluk arasındaki bu ilişkiyi kişisel bir itiraf niteliği taşıyan güçlü bir cümleyle ifade eder.

Bu cümle, Augustinus'un Maniheist mektuba karşı yazdığı "Contra epistolam Manichaei" adlı eserinin 5. bölümünde geçer. Maniheistlerin kutsal metin anlayışına karşılık, kendisinin İncil'i neden kabul ettiğini açıklarken Kilise otoritesinin rolünü vurgular. Eser, Augustinus'un Maniheizm'den ayrıldıktan sonra Hristiyan inancını savunduğu polemik metinlerinden biridir.