“Ölüm, günahın cezasıdır.”

Augustinus bu kısa cümlede, kendi teolojisinin merkezinde yer alan bir bağlantıyı özetler: Ölüm, insan varlığının doğal ve nötr bir sonu değil, günahın sonucudur. Ona göre insan, Tanrı'nın koyduğu düzenden ayrılarak günaha düşmüş ve bu kopuşun bedeli olarak ölümlülük dünyaya girmiştir. Burada kastedilen yalnızca bedenin yaşamının sona ermesi değil, aynı zamanda insanın Tanrı'dan uzaklaşmasıyla yaşadığı içsel kopuş ve yöneliş bozukluğudur.

Bu fikir, Augustinus'un ilk günah anlayışıyla birlikte düşünülmelidir. Âdem'in itaatsizliği, insan doğasını yaralamış; ölüm, bu yaranın hem simgesi hem de görünür kanıtı hâline gelmiştir. Dolayısıyla ölüm, keyfi bir ceza değil, insanın kendi seçimiyle bozduğu ilişkinin mantıksal sonucudur.

Günümüz okuru için söz, ölümün yalnızca biyolojik bir süreç olmadığını, insanın ahlaki ve manevi tercihlerinin de bir sonucu olduğunu düşündürür. Augustinus'un iddiası teolojik bir çerçeveye dayansa da, ölümle yüzleşmenin insana eylemlerinin sorumluluğunu hatırlatan yönünü bugün de felsefi bir mesele olarak okumak mümkündür.

Bu cümle, Augustinus'un vaazlarından birinde geçer. Kilise halkına seslenirken günah, ölüm ve kurtuluş arasındaki ilişkiyi mümkün olduğunca yoğun biçimde aktarmayı amaçlar. Vaazlarında sık sık kullandığı kısa, öğretici formüllere iyi bir örnektir; aynı düşünceyi başka vaazlarında da benzer ifadelerle tekrarlar.