“Mutsuz insanlar bencil, kötü, adaletsiz, acımasızdır ve birbirini anlama konusunda aptallardan bile daha az yeteneklidir. Mutsuzluk insanları birleştirmez, ayrıştırır...”

Çehov bu sözlerinde mutsuzluğun insanı doğal olarak iyileştiren ya da başkalarına yaklaştıran bir deneyim olduğu fikrine karşı çıkar. Ona göre mutsuzluk, kişiyi kendi acısına kapatarak bencilleştirir; böylece kişi başkasının üzüntüsünü anlamakta zorlanır. Mutsuz insanların birbirini anlama kapasitesinin aptallardan bile düşük olduğunu söylemesi, acının çoğu zaman empati değil içe kapanma ve körlük getirdiğini vurgular.

Sözün ikinci kısmında Çehov, yaygın bir inanışı tersine çevirir: Acı çekenlerin birbirine destek olacağı düşünülür; oysa mutsuzluk insanları ortak bir paydada birleştirmek yerine kendi yalnızlıklarına iter. Bu bakış, onun öykülerinde sık görülen bir temadır: Karakterler acılarını konuşamaz, yanlış anlaşılır ya da sessizliğe gömülür.

Çehov burada mutsuzluğu romantikleştirmez. Aksine onu insan ilişkilerini gevşeten, zayıflatan bir güç olarak tarif eder. Bu nedenle söz, acıyı yücelten söylemlere karşı soğukkanlı bir uyarı gibi okunabilir.

Söz, Çehov'un "Enemies" (Düşmanlar) adlı öyküsünden alınmıştır. Öykü, hasta karısını yeni kaybetmiş bir doktorun, oğlu hasta olan bir adamla yaşadığı gergin karşılaşmayı anlatır. Bu satırlar, anlatıcının doktorun içinde bulunduğu mutsuzluğun insanları nasıl yabancılaştırdığına dair gözlemini yansıtır.