“Bu [kireç salgılayan] bezler (bkz. Şekil 1), büyüklüklerine ve zengin kan damarı kaynaklarına bakılırsa, hayvan için büyük önem taşıyor olmalı. Ancak işlevleri üzerine, gözlemci sayısı kadar çok teori ileri sürülmüştür.”

Darwin burada solucanların sindirim sisteminde bulunan ve kireç salgılayan özel bezlerden söz eder. Bu bezlerin hayvan için önemli olduğunu, hem fiziksel büyüklüklerinden hem de yoğun kan damarı ağından çıkarır; canlı bir dokunun bu denli damarlanmış olması, onun etkin bir işlev yürüttüğünün göstergesidir. Fakat asıl dikkat çekici nokta, bu yapının ne işe yaradığı konusunda bilim dünyasında bir görüş birliği bulunmamasıdır. Darwin'in ifadesi, dönemin doğa tarihi çalışmalarında sık rastlanan bir duruma işaret eder: Aynı yapı, farklı araştırmacılar tarafından farklı işlevlerle açıklanmaya çalışılmıştır.

Bu söz aynı zamanda Darwin'in bilimsel tutumunu da yansıtır. Bir yapının önemini kabul etmekle birlikte, işlevi hakkında aceleci bir yargıya varmak yerine mevcut belirsizliği açıkça dile getirir. Gözlem ile teori arasındaki mesafeyi koruyan bu yaklaşım, onun doğa bilimlerindeki yöntem anlayışının tipik bir örneğidir. Bugünün okuruna, bilimsel bilgide belirsizliğin ve çok sayıda rakip açıklamanın bir zayıflık değil, araştırma sürecinin doğal bir parçası olduğunu hatırlatır.

Bu alıntı, Darwin'in son dönem eserlerinden biri olan ve ölümünden kısa süre önce yayımlanan 'The Formation of Vegetable Mould through the Action of Worms' (1881) adlı kitabının birinci bölümünden alınmıştır. Darwin bu eserde solucanların alışkanlıklarını, toprağı işleme biçimlerini ve bitkisel toprağın oluşumundaki rollerini uzun yıllara dayanan gözlemlerle inceler. Alıntının geçtiği bölümde solucanların sindirimle ilgili yapıları, özellikle kireç salgılayan bezler ele alınmaktadır.