“Gerek insanlarda gerek hayvanlarda, birbirinden çok farklı ırklardan genç ve yaşlı bireyler, aynı zihin durumunu aynı hareketlerle ifade ederler.”

Darwin bu cümlede duygusal ifadelerin evrensel bir nitelik taşıdığını öne sürer. Yaş ve ırk farkı gözetmeksizin, farklı kökenlerden gelen bireylerin benzer ruh hâllerini benzer jest, mimik veya beden hareketleriyle göstermesi, bu davranışların kültürden bağımsız, kalıtsal ve biyolojik temelli olduğuna işaret eder. Bu yaklaşım, dönemin yaygın görüşüne karşı, insan toplulukları arasındaki duygusal ifade farklarının öğrenilmiş değil, ortak evrimsel mirasın sonucu olduğunu savunur.

Yazar, insan ve hayvanlar arasındaki benzerliği de vurgulayarak duygusal davranışların yalnızca insana özgü olmadığını, türler arasında süreklilik gösterdiğini ifade eder. Bu, onun evrim kuramının doğal bir uzantısıdır: Yüz kasları, beden duruşu ve sesli tepkiler, atalardan gelen ortak biyolojik düzenekler olarak görülür.

Bugün etoloji ve psikoloji araştırmaları, temel duyguların ifade biçimlerinin farklı kültürlerde büyük ölçüde ortak olduğunu desteklemektedir. Darwin'in bu tezi, insan doğasının kültürler üstü yönlerini anlamak ve hayvanlarla paylaştığımız duygusal temelleri araştırmak açısından hâlâ önemli bir başlangıç noktasıdır.

Bu ifade, 'İnsan ve Hayvanlarda Duyguların İfadesi' adlı eserin son bölümünde, kitabın genel bulgularını özetleyen kısımda yer alır. Darwin bu bölümde, farklı insan topluluklarından ve hayvan türlerinden edindiği gözlemleri bir araya getirerek, duygusal ifadelerin evrensel ve kalıtsal olduğu sonucunu ortaya koyar. Eser, duyguların evrimsel kökenini sistematik olarak inceleme amacı taşır.