“…bütün dünyadaki hiçbir öksüz, yaşayan bir ebeveynin sevgisinden yoksun kalmış bir çocuk kadar terk edilmiş olamaz.”

Dickens bu sözle, asıl terk edilmişliğin yalnızca anne ya da babasını kaybetmek değil, hayatta olan bir ebeveyn tarafından sevilmemek olduğunu anlatır. Öksüzlük, çocuğun iradesi dışında gelişen bir kayıptır ve toplumsal olarak anlaşılır bir acıdır. Oysa ebeveyni hayatta olduğu hâlde onun duygusal ilgisinden yoksun kalan çocuk, hem görünmez hem de daha derin bir yalnızlık yaşar.

Bu bakış, Dickens'ın eserlerinde sürekli işlediği bir temadır: Çocukların duygusal ihmal karşısında yaşadığı sessiz acı. Yoksulluk ve yetimlik kadar, sevgisizlik de bir tür yoksunluktur. Hatta sevgi yoksunluğu, maddi yoksunluktan daha ağır sonuçlar doğurabilir çünkü çocuğun kendini değerli hissetme ve dünyaya güvenme kapasitesini zedeler.

Günümüzde de söz, ebeveyn-çocuk ilişkisinde fiziksel varlığın tek başına yeterli olmadığını hatırlatır. Birlikte yaşamak, bir evin içinde bulunmak sevginin yerini tutmaz. Sevgi; ilgi, anlaşılma ve duygusal temas gerektirir. Bu olmadığında çocuk, görünüşte bir aileye sahip olsa bile kendini dünyanın en yalnız insanı gibi hissedebilir.

Söz, Dombey and Son romanının 24. bölümünde geçer. Romanın ana konularından biri, Bay Dombey'nin kızı Florence'a karşı duyduğu duygusal soğukluk ve onu yok saymasıdır. Bu cümle, romanda baba sevgisinden mahrum kalan çocuğun içinde bulunduğu durumu derinleştiren bir anlatıcı yorumudur.