“... kusurlar bazen yalnızca aşırıya kaçmış erdemlerdir!”

Bu söz, erdem ile kusur arasındaki sınırın sanıldığından daha geçirgen olduğunu anlatır. Bir davranış doğru ölçüdeyken erdem sayılırken, aşırıya vardığında zarar veren bir kusura dönüşebilir. Örneğin tutumluluk cimriliğe, cesaret pervasızlığa, dürüstlük kabalığa evrilebilir. Yani iyi görünen niteliklerin bile sınır tanımadığında yıkıcı olabileceği vurgulanır.

Dickens bu fikri tek başına bir ahlak dersi olarak değil, karakterlerinin davranışlarını anlamlandıran bir bakış açısı olarak kullanır. Romanlarında insanların katı ilkelere bağlılıklarının onları nasıl acımasız ya da gülünç kılabildiğini sık sık gösterir. Bu bakış, Viktorya dönemi İngiltere'sindeki katı ahlak anlayışına örtük bir eleştiri de taşır.

Bugünün okuru için bu düşünce, bireysel ve toplumsal değerlerin mutlaklaştırılmasının risklerine işaret eder. İyi niyetle sahiplenilen bir değerin dozunu ayarlayamamak, o değeri amacından saptırabilir. Söz, öz değerlendirmede ölçülülüğü ve esnekliği öne çıkarır.

Bu söz, Charles Dickens'ın 1846'da yayımlanmaya başlayan "Dombey and Son" (Dombey ve Oğlu) romanının 48. bölümünde geçer. Romanda karakterlerden biri, insan davranışlarını değerlendirirken bu gözlemi dile getirir. Roman dönemin toplumsal değerlerini, aile ilişkilerini ve bireysel zaafları eleştirel bir gözle anlatır.