“Bir fiziksel teorinin en güzel kaderi, kapsamlı bir teorinin kurulmasına giden yolu kendisinin göstermesi ve bu teoride bir sınır durumu olarak yaşamaya devam etmesidir.”

Einstein bu sözünde bilimsel bir teorinin nihai değerinin yalnızca kendi başarısında değil, daha geniş bir çerçeveye kapı aralama gücünde yattığını söyler. İyi bir teori, kendisinden daha kapsamlı bir teorinin önünü açan ve o teorinin özel bir hâli olarak varlığını sürdüren teoridir. Böylece teorinin kaderi, yok olmak değil, dönüşerek yaşamaktır.

Bu düşünce, bilim tarihindeki süreklilik anlayışını vurgular. Örneğin Newton mekaniği, Einstein'ın görelilik kuramı karşısında geçerliliğini belli sınırlarda korur; düşük hızlar ve zayıf kütleçekim alanlarında yaklaşık bir model olarak kullanılmaya devam eder. Einstein, kendi teorisinin de gelecekte benzer bir akıbete uğramasını bilimsel ilerlemenin doğal ve arzu edilir bir sonucu olarak görür.

Söz ayrıca bilimsel alçakgönüllülüğü de yansıtır: Hiçbir teori mutlak ve nihai değildir; asıl ilerleme, bir teorinin kendi sınırlarını gösterebilmesi ve daha iyi bir açıklamaya zemin hazırlayabilmesidir.

Einstein, 1916'da yayımlanan ve 1920'de İngilizceye çevrilen 'Über die spezielle und die allgemeine Relativitätstheorie' adlı eserinin sonuç bölümünde bu değerlendirmeyi yapar. Burada özel ve genel görelilik kuramlarının anlamını ve bilimsel teorilerin gelişim sürecindeki yerini ele alır.