“Dinî inançlarım hakkında okuduğunuz şey elbette bir yalandı; sistematik olarak tekrarlanan bir yalan. Ben kişisel bir tanrıya inanmıyorum ve bunu hiçbir zaman inkâr etmedim, aksine açıkça dile getirdim. İçimde dinî denebilecek bir şey varsa, o da bilimimizin açığa çıkarabildiği ölçüde, dünyanın yapısına duyduğum sınırsız hayranlıktır.”

Einstein bu sözünde, hakkında dolaşan dinî inanç iddialarına açık bir düzeltme getirir. Kişisel, yani insan hayatına müdahale eden, cezalandıran ve ödüllendiren bir tanrı fikrini benimsemediğini vurgular. Onun için 'din' sözcüğü ancak mecazi bir anlamda kullanılabilir: Bilimin ortaya koyduğu evrenin akılcı yapısına duyulan hayranlık.

Bu tutum, Einstein'ın felsefî görüşlerinin tutarlı bir parçasıdır. Bilimsel araştırmalarında deneyimlediği, doğa yasalarının matematiksel güzelliği ve zorunluluğu, onda güçlü bir huşu duygusu uyandırır. Ancak bu duygu, kişisel bir yaratıcıya yönelik bir inanca dönüşmez. Einstein, popüler basında ve bazı dinî çevrelerde kendisinin bir inanan olarak gösterilmesini sistematik bir yanlış temsil olarak nitelendirir.

Sözün bugün okura söylediği şey, bilimsel bir dünya görünüşü ile kişisel tanrı inancının birbirine karıştırılmaması gerektiğidir. Aynı zamanda, evrenin bilimsel keşfi karşısında duyulan merak ve hayranlığın, insanın varoluş karşısındaki derin duygularını ifade etmenin bir yolu olabileceğini gösterir.

Einstein, New Jersey'den J. Dispentiere'nin 22 Mart 1954 tarihli mektubuna verdiği yanıtta bu sözleri yazmıştır. Mektup, hakkında basında çıkan dinî inançlarla ilgili iddialara açıklık getirme amacı taşır. Yanıt, Einstein Arşivleri'nde 59-495 ve 59-494 numaralarıyla kayıtlıdır.