“Mozart'ın müziği o kadar saf ve güzeldir ki onu evrenin iç güzelliğinin kendisi olarak görüyorum.”

Einstein burada müziği yalnızca bir sanat dalı olarak değil, evrenin yapısına dair bir tecrübe olarak yorumlar. Onun için evren, kaotik bir rastlantılar toplamı değil, derin bir düzen, uyum ve zarafet barındıran bir bütündür. Mozart'ın müziğinde duyduğu 'saflık' ve 'güzellik', bu kozmik düzenin insan duyularına açılan bir yansıması gibidir. Bu nedenle Mozart'ın eserlerini dinlemek, onun için yalnızca estetik bir zevk değil, neredeyse dini ya da metafizik bir deneyimdir.

Einstein'ın bilimsel yönteminde estetik sezginin önemli bir yeri vardı. Ona göre doğa yasaları güzel, yalın ve uyumlu olmalıydı; gereksiz karmaşıklık, çoğu zaman yanlış bir teorinin işareti sayılabilirdi. Mozart'ta bulduğu duruluk ve doğal akış, fiziksel evrende aradığı iç tutarlılık ve zarafetle aynı türden bir düzendir. Bu yüzden müzik, onun için bilimsel hayal gücünü besleyen bir estetik okul gibidir.

Söz, bilim ile sanat arasında sanıldığı kadar keskin bir ayrım olmadığını da ima eder. Hem büyük bir fizikçi hem de büyük bir besteci, evrenin derin yapısını farklı dillerde ifade eder. Einstein'ın Mozart'a duyduğu hayranlık, aklın ve güzelliğin aynı hakikatin iki yüzü olduğuna dair güçlü bir inancı yansıtır.

Bu söz, Einstein'ın Mozart'a duyduğu derin hayranlığı yansıtan kişisel ifadelerinden biridir. Armin Hermann'ın 'Albert Einstein' adlı biyografisinde aktarılan söz, Alice Calaprice tarafından derlenen 'Einstein sagt' adlı alıntı kitabında da yer alır. Einstein, yaşamı boyunca keman çalmış ve özellikle Mozart'ın sonatlarını yorumlamaktan zevk almıştır. Onun için müzik, bilimsel düşünceye eşlik eden ve onu besleyen bir uğraştı.