“Matbaacı B. Franklin'in Bedeni; Eski bir Kitabın Kapağı Gibi, İçindekileri Sökülmüş, Yazısı ve Yaldızı Alınmış Şekilde, Burada Yatıyor, Kurtlara Yem. Ama Eser Tamamen Kaybolmayacak: Çünkü, O İnandığı Üzere, Bir Kez Daha Ortaya Çıkacak, Yazarı Tarafından Düzeltilmiş ve İyileştirilmiş Yeni ve Daha Mükemmel Bir Baskıyla.”

Benjamin Franklin bu mezar yazıtını kendisi için yirmi iki yaşındayken kaleme almıştır. Söz, kitap metaforunu baştan sona tutarlı biçimde sürdürür: Beden, eskimiş bir kitap cildi gibidir; ölümle birlikte iç sayfaları, yani insanın zihinsel ve manevi varlığı sökülüp çıkarılmış, dış süsleri (harfler ve yaldız) kaybolmuştur. Beden artık bir kabuktan ibarettir ve doğada çürüyüp kurtlara yem olacaktır.

Ancak Franklin sözü karamsarlıkla bitirmez. "Yazarın düzelttiği yeni ve daha mükemmel bir baskı" ifadesiyle ruhun yeni bir bedende yeniden ortaya çıkacağına olan inancını dile getirir. Bu, dönemin yaygın deist ve aydınlanmacı ruh anlayışıyla da uyumludur. Ölüm bir yok oluş değil, bir "düzeltme" ve "iyileştirme" sürecidir tıpkı bir yazarın eserini yeni baskıya hazırlarken hataları ayıklaması gibi.

Bugün okura söylediği şey ölümün soğuk gerçekliğiyle mizahı, bilgiyle ve doğaya duyulan saygıyı birleştirme cesaretidir. Franklin'in kendi matbaacı kimliğini bu kadar merkeze koyması aynı zamanda mesleğine duyduğu sevgiyi de gösterir.

Franklin bu nükteli mezar yazıtını 1728'de, yani henüz yirmi iki yaşında genç bir matbaacıyken kendisi için yazmıştır. O tarihte Philadelphia'da basımcılık yapıyor ve kendi adını duyurmaya başlıyordu. Söz, yaşadığı dönemde yaygın olan ruhun bedenden bedene geçtiği ya da ruhun bedenin ölümünden sonra yenilendiği inanışını yansıtır.