“Yeni Anayasamız artık tesis edildi ve kalıcılık vaat eden bir görünüme sahip; ama bu dünyada ölüm ve vergilerden başka hiçbir şeyin kesin olduğu söylenemez!”

Franklin bu sözünde, insan hayatındaki belirsizliği ve geçiciliği, yeni kurulan bir siyasi düzenin iyimserliğiyle karşılaştırır. Amerikan Anayasası'nın kabul edilmesinden duyduğu umudu dile getirirken, aynı zamanda hiçbir insan eserinin mutlak güvence sunamayacağını hatırlatır. Bu bakımdan cümle, hem ulusal gururun hem de tevazunun bir ifadesidir.

Ölüm ve vergilerin kaçınılmazlığı vurgusu, Franklin'in pratik zekâsını ve mizah anlayışını yansıtır. Vergiler, bireyin topluma karşı yükümlülüklerinin; ölüm ise insan varoluşunun kaçınılmaz sınırının simgesidir. Bu ikisinin birlikte anılması, Aydınlanma düşüncesinin akılcı ve gerçekçi tutumunu gösterir: Umutlu ol, ama insan doğasının ve dünyanın sınırlarını unutma.

Bugün bu ifade, popüler kültürde de sıkça tekrarlanan bir özdeyiş haline gelmiştir. Ancak Franklin'in sözündeki bağlam, kişisel servetten çok anayasal düzenin geleceğiyle ilgilidir. Yeni kurulan siyasi yapının kalıcılığı konusundaki temkinli iyimserlik, kurucu kuşağın cumhuriyet deneyinin başarısına dair hem umudunu hem de kaygısını ortaya koyar.

Franklin, bu ünlü sözü 13 Kasım 1789'da, yani Amerikan Anayasası'nın yürürlüğe girmesinden birkaç yıl sonra, Fransız bilim insanı Jean-Baptiste Le Roy'ya yazdığı bir mektupta söylemiştir. Mektupta yeni anayasal düzenin sağlam göründüğünü belirtirken, yine de dünyevi işlerde mutlak güvence olmadığını hatırlatır. İfade aslında 1716 tarihli "The Cobbler of Preston" adlı oyundan alınmış popüler bir deyişe dayanır; Franklin bunu kendi üslubuyla yeniden kullanmıştır.