“Eğer şimdiye dek kutsal bir savaş varsa, o, özgürlüklerimizi kurtaran ve bize bağımsızlık kazandıran savaştı.”

Jefferson bu sözüyle, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nı dinî anlamda bir 'kutsal savaş' kavramıyla değil, insan hakları ve özgürlükler açısından en yüksek meşruiyete sahip bir mücadele olarak değerlendirir. 'Kutsal savaş' tabirini bilinçli olarak alıp yeniden tanımlar: Ona göre gerçekten kutsal sayılabilecek tek savaş, dogmatik inançlar uğruna yürütülen bir fetih değil, halkın temel haklarını ve bağımsızlığını güvence altına alan savunma savaşıdır.

Bu yaklaşım, Jefferson'ın Aydınlanma düşüncesiyle şekillenen dünya görüşünü yansıtır. O, meşruiyetin kaynağını göksel buyruklarda değil, doğal haklarda ve halkın rızasında görüyordu. Bu nedenle bağımsızlık mücadelesini, insan aklının ve özgürlüğünün tiranlığa karşı zaferi olarak kutsallaştırır.

Günümüz okuru için bu söz, siyasi meşruiyetin dinî retorikle değil, hak ve özgürlüklerle ölçülmesi gerektiği fikrini güçlü biçimde hatırlatır. Savaşın 'kutsal' sayılmasının tehlikeli olabileceği bir çağda Jefferson, gerçek kutsallığın özgürlük savunusunda yattığını öne sürer.

Jefferson bu satırları, damadı John W. Eppes'e yazdığı 6 Kasım 1813 tarihli bir mektupta kaleme aldı. Bu dönem, Amerika'nın bağımsızlığını kazanmasının üzerinden yaklaşık otuz yıl geçtiği ve 1812 Savaşı'nın sürdüğü bir dönemdi. Jefferson, mektubunda Amerikan Devrimi'nin haklılığını ve ahlaki temelini savunurken, devrimi kutsal bir dava olarak nitelendirir.