“Temsilci meclis, seçmenlerinin güvenini yitirdiğinde, en değerli haklarını herkesin bildiği şekilde sattığında ve halkın kendilerine asla vermediği yetkileri üstlendiğinde, işte o zaman görevde kalmaları devlet için tehlikeli hale gelir ve fesih yetkisinin kullanılmasını gerektirir.”

Jefferson, temsil organının meşruiyetinin seçmenin güvenine dayandığını ve bu güven ortadan kalktığında anlamını yitirdiğini söyler. Üç somut güven kaybı işareti sayar: seçmenin güveninin yitirilmesi, hakların aleni biçimde pazarlanması ve halkın devretmediği yetkilerin gasbedilmesi. Bu üç durumdan herhangi biri bile temsil ilişkisinin çöktüğünü gösterir.

Sözün altında yatan fikir, halk ile temsilci arasındaki ilişkinin bir vekâlet sözleşmesi gibi düşünülmesidir. Vekil, kendisine verilen yetkinin sınırlarını aştığında ya da asıl sahibi olan halkın çıkarlarına ihanet ettiğinde, bu sözleşme geçersiz hale gelir. Meşruiyetin kaynağı halk olduğuna göre, temsilcilerin gücü onların isteğinden bağımsız değildir.

Bu ifade, bugün de temsil krizinin yaşandığı dönemlerde güncelliğini korur. Güven kaybı, yolsuzluk ve yetki gasbı hâlâ demokratik kurumların karşı karşıya kaldığı temel sorunlardır. Jefferson'un çözüm önerisi olan "fesih yetkisi", seçimler, erken seçim kararları ya da anayasal denetim mekanizmaları gibi araçlarla modern demokrasilerde karşılık bulur.

Cümle, Jefferson'un 1774 tarihli A Summary View of the Rights of British America broşüründen gelir. Jefferson burada İngiliz Parlamentosu'nun koloniler üzerindeki iddia edilen yetkisini sorgular; halkın rızasına dayanmayan bir temsil organının meşru olamayacağını savunur. Broşür, kolonilerin İngiliz yönetimine karşı şikâyetlerini doğal hukuk ve anayasal ilkeler çerçevesinde dile getiren erken bir devrimci metin olarak bilinir.