“Sen karşımda durup bana baktığında, içimdeki acılardan ne bilirsin ve ben seninkilerden ne bilirim. Ve eğer önünde yere kapanıp ağlayarak anlatsaydım, benim hakkımda, birinin sana cehennemin sıcak ve korkunç olduğunu anlatmasından daha fazlasını bilmiş olmazdın. Sırf bu yüzden biz insanlar birbirimizin karşısında, cehennemin girişinin önündeymiş gibi saygılı, düşünceli ve sevgi dolu durmalıyız.”

Kafka'nın bu sözleri, insanın iç dünyasının başkaları tarafından gerçekten bilinmesinin imkânsızlığını anlatır. Bir kişi karşısındakine baksa da, onun acılarını doğrudan göremez; anlatılan acılar bile ancak kelimelerin taşıyabildiği kadarıyla aktarılır. Kafka burada cehennem imgesini kullanır: Başkasının iç dünyası, dışarıdan ancak tarif edilen ama asla tam olarak kavranamayan bir yerdir. Birine cehennemin sıcak ve korkunç olduğu söylendiğinde edinilen bilgi, o cehennemi yaşamakla aynı şey değildir.

Bu düşünce, Kafka'nın eserlerinde sıkça ortaya çıkan yabancılaşma ve anlaşılamama temalarıyla uyumludur. İnsanlar arasındaki mesafe yalnızca fiziksel değil, varoluşsal bir mesafedir. Kimse bir başkasının acısını doğrudan deneyimleyemez; bu da her insanı kendi acısıyla baş başa bırakır.

Kafka'nın önerdiği tutum ise bu bilgiden doğar: Karşımızdakinin iç dünyasına asla tam olarak giremeyeceğimizi bilmek, bizi ona karşı daha saygılı, düşünceli ve sevgi dolu olmaya yönlendirir. Cehennemin girişi gibi, insan da kavranamaz ve derin bir şeydir; bu yüzden ona mesafeli ama hürmetkâr bir dikkatle yaklaşmak gerekir.

Kafka bu sözleri, arkadaşı Oskar Pollak'a Prag'dan 8 Kasım 1903 tarihinde yazdığı mektupta söylemiştir. Mektup, Kafka'nın erken dönem yazışmalarından biri olup, gençlik yıllarındaki iç dünyasını ve insan ilişkilerine bakışını yansıtır.