“Doğal olarak korktuğumuz tek şey acıdır ya da haz kaybıdır. Bunlar görünür nesnelerin herhangi bir biçimine, rengine veya boyutuna bağlı olmadığından, onlardan acı hissetmedikçe ya da bize zarar verecekleri düşüncesi zihnimize yerleştirilmedikçe hiçbirinden korkmayız.”

Locke bu cümlede korkunun kaynağına dair felsefi bir açıklama yapar. İnsanın doğuştan getirdiği tek gerçek korku, acı çekme ve hazdan mahrum kalma korkusudur. Bunun dışındaki bütün korkular sonradan edinilir; bizzat yaşanan acı verici bir deneyimle ya da başkalarının telkinleriyle oluşur.

Bu, Locke'un deneyimci felsefesiyle tam bir tutarlılık gösterir. Zihin doğuştan boşsa, nesnelere dair korkular da doğuştan olamaz. Karanlıktan, hayvanlardan veya belirli biçimlerden korkmak doğal değil, öğrenilmiş bir tepkidir. Bu tespit, eğitimcilere büyük bir sorumluluk yükler: Çocuğa hangi korkuların öğretildiğini denetlemek.

Söz, yetişkinler için de aydınlatıcıdır: Pek çok korku, gerçek bir tehlikeden değil, zihne yerleştirilen bir beklentiden kaynaklanır. Korkunun öğrenilmiş doğasını görmek, onu çözmenin ilk adımıdır çünkü öğrenilen bir şey, yeniden öğrenme yoluyla değiştirilebilir.

Bu pasaj, 'Eğitim Üzerine Bazı Düşünceler' adlı eserin 115. bölümünde yer alır. Locke, korkuların kaynağını inceledikten sonra, çocuklarda cesaret geliştirmenin yollarını tartışmaya devam eder. Eser, eğitim felsefesi açısından Locke'un en etkili çalışmalarından biridir ve Aydınlanma döneminin deneyci düşüncesini pedagojiye uygular.