“Eğitimin gençleri acı ve ıstırapla ne kadar barıştırabileceğini Sparta örnekleri yeterince göstermektedir; bedensel acıyı kötülüklerin en büyüğü ya da en çok korkulması gereken şey olarak görmemeye kendini bir kez alıştırmış olanlar, erdeme doğru küçümsenmeyecek bir ilerleme kaydetmiş demektir.”

Locke bu sözünde, eğitimin yalnızca bilgi aktarmakla kalmayıp kişinin acıya ve sıkıntıya karşı tutumunu da biçimlendirdiğini savunur. Ona göre bedensel acı, insanın kaçınması gereken en büyük kötülük olarak görüldüğü sürece, kişi erdemli davranışlar için gerekli cesareti gösteremez. Acıyı mutlak bir felaket olmaktan çıkaran zihin, korkunun esiri olmaktan kurtulur ve ahlaki bakımdan doğru olanı yapma kapasitesi kazanır.

Sparta örneği burada bilinçli olarak seçilmiştir; Locke, Sparta'nın sert eğitim geleneğini birebir önermez, ancak bu örnek üzerinden acıya dayanıklılığın öğrenilebilir bir tutum olduğunu vurgular. Bu yaklaşım, Locke'un eğitim felsefesinde beden ve zihin arasındaki ilişkinin ne kadar merkezi olduğunu da gösterir: Bedenin sınanması, zihnin sağlamlığını besler ve ahlaki gelişime doğrudan katkı sunar.

Locke bu sözü, 1693'te yayımlanan ve çocuk eğitimi üzerine yazdığı en kapsamlı eseri olan Some Thoughts Concerning Education adlı kitabının 115. bölümünde dile getirir. Eser, Locke'un arkadaşı Edward Clarke'a çocuğunun eğitimi hakkında yazdığı mektuplara dayanır ve dönemin İngiltere'sinde soylu ailelerin çocuk yetiştirme pratiklerine yönelik pratik bir rehber niteliği taşır. Kitabın bu kısmında Locke, çocukların bedensel acıya ve zorluğa alıştırılmasının zihinsel sağlamlık ve erdem kazanmadaki rolünü tartışır.