“Hiçbir insanın bilgisi burada kendi deneyiminin ötesine geçemez.”

Bu söz, Locke'un deneyciliğinin (empirizm) özlü bir ifadesidir. Bilgimizin tek kaynağının duyular yoluyla edinilen deneyim olduğunu, zihnin doğuştan fikirlerle donanmış olarak gelmediğini savunur. İnsan zihni başlangıçta boş bir levha gibidir; üzerine yazılan her şey yaşanmış deneyimlerden gelir.

Locke'a göre bu ilkenin önemli bir sonucu, bilginin sınırlarının farkına varmaktır. İnsan, deneyimleyemeyeceği şeyler hakkında kesin bilgi iddiasında bulunmamalıdır. Bu yüzden metafiziğin karanlık sorularıyla uğraşmak yerine, deneyimle test edilebilir konulara yönelmek daha verimli bir felsefi tutumdur.

Modern düşüncede bu söz, bilimsel yöntemin temel bir ilkesi olarak okunabilir: Bir iddianın kabul edilebilmesi için gözlem ve deneyimle sınanabilir olması gerekir.

1689 tarihli "İnsan Anlığı Üzerine Bir Deneme"nin ikinci kitabında, bilginin kaynağını araştırdığı deneyim bölümünde geçer. Locke burada, tüm fikirlerimizin ya duyumdan ya da kendi zihinsel işlemlerimiz üzerine düşünmekten doğduğunu, bu deneyim alanının dışında bilgi iddiasında bulunulamayacağını göstermek ister.