“Platon dostumdur, Aristoteles dostumdur, ama en büyük dostum hakikattir.”

Newton'un bu Latince notunda, kişisel bağlılıkların ve otorite kabul edilen isimlerin, hakikati arayışın önüne geçmemesi gerektiği vurgulanır. Platon ve Aristoteles, Batı düşüncesinin en büyük iki filozofu olarak yüzyıllar boyunca tartışılmaz otoriteler sayılmıştır. Newton ise onlara duyduğu saygıyı kabul etmekle birlikte, nihai değerin hakikate verilmesi gerektiğini söyler.

Söz, modern bilimsel tutumun bir özeti gibidir: Otoriteye dayanmak yerine akıl, gözlem ve eleştirel düşünce yoluyla gerçeğe ulaşmak. Newton'un kariyeri boyunca eski otoritelerle hesaplaşarak kendi fizik ve matematik anlayışını kurması, bu ilkenin pratikteki karşılığıdır. Onun için dostluk ve saygı önemlidir, ama hakikat söz konusu olduğunda hiçbir insani bağlılık onu gölgelememelidir.

Bu ifade aynı zamanda bilginin ilerlemesi için eleştirel düşüncenin vazgeçilmez olduğunu hatırlatır. Bugün de bilimden felsefeye uzanan her alanda, kişilere duyulan hayranlığın dogmatizme dönüşmemesi gerektiğini anlatan kalıcı bir uyarı niteliğindedir.

Söz, Newton'un 1664 civarında Quaestiones Quaedam Philosophicae (Bazı Felsefi Sorular) adıyla tuttuğu Latince notlarda geçer. Gençlik döneminde bilimsel ve felsefi meseleler üzerine yazdığı bu kişisel notlar, onun düşünce dünyasının oluşumunu gösteren önemli bir kaynaktır.