“Almanlar arasında ilk ustası olduğum aforizma, özdeyiş, "sonsuzluk"un biçimleridir; benim tutkum, başka herkesin bir kitapta söylediğini – başka herkesin bir kitapta söylemediğini – on cümlede söylemektir.”

Nietzsche burada kendi üslubunu ve felsefi iddiasını özetler. Aforizma ve özdeyişi yalnızca kısa yazı türleri olarak değil, düşüncenin zamana direnen, kalıcı biçimleri olarak görür. Ona göre bu yoğun anlatım, hakikati uzun ve hantal açıklamalardan daha güçlü biçimde kavrayabilir. "Sonsuzluk" vurgusu, iyi kurulmuş bir özdeyişin zamanı aşan kalıcılığına ve her okunuşta yeniden düşündürme gücüne işaret eder. En bilinen sözlerinin çoğu gerçekten de birkaç cümlelik yoğun metinlerdir.

İkinci cümle, onun hem rekabetçi hem de ironik tavrını gösterir. Amacı yalnızca özet yapmak değil, başkalarının bir kitapta bile söyleyemediği şeyi on cümleyle söyleyebilmektir. Böylece hem kendi ustalık iddiasını dile getirir hem de çağdaşlarının yazma biçimine yönelik eleştirisini ima eder. Bugünün okuru için bu söz, derinliğin uzunlukla aynı şey olmadığını, düşüncenin yoğun ve kesin bir biçimde dile getirilmesinin kendi başına bir değer taşıdığını hatırlatır.

Nietzsche'nin 1889'da yayımlanan "Götzen-Dämmerung" (Putların Alacakaranlığı) adlı eserinin "Streifzüge eines Unzeitgemäßen" bölümünde yer alır. Kitap, onun geç döneminin en keskin ve özlü metinlerinden biridir.