“İki adam da Voltaire'in manevi çocuklarıydı; ikisinin de hayata karşı ironik, kuşkucu bir bakışı ve neşeyle örtülü doğuştan gelen bir karamsarlığı vardı; ikisi de mevcut toplumsal düzenin bir dolandırıcılık olduğunu ve onun kutsal inançlarının çoğunlukla kuruntulardan ibaret olduğunu biliyordu.”

Orwell burada Mark Twain ile Anatole France'ı ortak bir entelektüel soyda buluşturuyor: Voltaire'in mirası. Bu mirasın temel özellikleri olarak ironi, kuşkuculuk, neşe maskesi altında gizlenen karamsarlık ve kurumsal otoritelere yönelik eleştirel tavrı sayıyor. Her iki yazarın da toplumsal düzeni bir "dolandırıcılık" olarak görmesi, onların yerleşik inançlara, özellikle de din ve iktidarca kutsanan değerlere karşı mesafeli duruşlarını özetliyor.

Neşeyle örtülü karamsarlık fikri, özellikle Twain'in mizahı ile France'ın ince alaycılığını betimlemek için güçlü bir imgedir. Orwell'e göre bu yazarlar, dünyanın kötülüğünü ve adaletsizliğini görmüş, ancak bunu doğrudan bir ağıt değil, mizahi bir mesafeyle dile getirmişlerdir. Bu tutum, okuyucuyu güldürürken düşündürmeyi amaçlayan bir stratejidir ve yazarların mesajlarının sansürsüz biçimde geniş kitlelere ulaşmasını sağlamıştır.

Orwell'in bu iki yazarı Voltaire'e bağlaması boşuna değildir. Voltaire, 18. yüzyıl Aydınlanması'nın en keskin kalemlerinden biri olarak kilise ve mutlak iktidar karşısında aklın ve hicvin gücünü temsil eder. Twain ve France da kendi dönemlerinin toplumsal ikiyüzlülüğüne, emperyalizmine ve bağnazlığına karşı benzer bir eleştirel gelenek sürdürmüşlerdir. Orwell, bu çizgiyi sahiplenerek kendi yazarlık konumunu da tanımlamış olur: Edebiyat, güçlülerin yalanlarını ifşa etmenin en etkili araçlarından biridir.

Orwell bu sözü, "Mark Twain - The Licensed Jester" (Mark Twain - Ruhsatlı Soytarı) başlıklı değerlendirmesinde yazmıştır. 26 Kasım 1943 tarihli Tribune dergisinde yayımlanan bu yazı, Orwell'in edebiyat eleştirisi ile siyasal analizlerini birleştirdiği bir metindir. Orwell, Twain'in Amerikan edebiyatındaki mizahçı kimliğinin onun toplumsal eleştirilerini gölgelediğini savunur ve onu Anatole France ile birlikte Aydınlanma kuşkuculuğunun modern temsilcileri olarak konumlandırır.