“Bana öyle geliyor ki Nikias, hiçbir şey söylemediğini dürüstçe kabul etmek istemiyor; aksine kendi çıkmazını gizlemek için bir aşağı bir yukarı dönüp duruyor. Oysa az önce sen ve ben, kendi kendimizle çelişir görünmek istemeseydik, biz de böyle dönüp dolaşabilirdik. Şayet sözlerimiz bir mahkemede geçseydi, bunları yapmanın bir anlamı olurdu; ama böyle bir sohbette insan neden boş laflarla kendini süslesin?”

Bu pasaj Platon'un Laches diyaloğunda, Sokrates'in muhataplarından Laches'in ağzından aktarılır. Laches, Nikias'ın cesaret üzerine yürütülen tartışmada net bir sonuca ulaşamadığını, buna rağmen kabul etmek yerine lafı dolandırdığını söyler. Sözün özü, gerçek bir felsefi sohbetin amacının hakikati birlikte aramak olduğu, bu yüzden kişinin kendi bilgisizliğini kabul etmesinin dürüstlük gereği olduğudur.

Mahkeme imgesi burada oyunun kuralını değiştirir: Davada amaç hakikati aramak değil, kazanmaktır; bu yüzden söz cambazlığı işe yarar. Oysa dostane bir felsefe sohbetinde asıl mesele, yanılmak pahasına da olsa düşünceyi ilerletmektir. Laches'in tepkisi, Sokratesçi yöntemin ruhunu özetler: Bilmediğini kabul etmek, hakikate giden yolun ilk adımıdır.

Söz aynı zamanda Platon'un diyaloglarındaki temel gerilimi gösterir: Kimi konuşmacılar itibarını korumaya çalışırken, Sokrates ve onun gerçek dostları düşünceyi açık yüreklilikle sınamayı tercih eder. Bu tutum, felsefi diyaloğu bir üstünlük yarışından ayırır.

Söz, Platon'un erken dönem diyaloglarından Laches'in 196b bölümünde geçer. Diyalogda Sokrates, iki generale cesaretin tanımını sorar; Nikias ile Laches farklı görüşler öne sürer ve tartışma ilerledikçe ikisi de kendi tanımlarının yetersizliğiyle yüzleşir. Laches, Nikias'ın bu durumu kabul etmekte zorlandığını bu sözlerle dile getirir.