“Benden "Sanat" terimini çok kısaca tanımlamam istenseydi, onu "Duyuların Doğada algıladıklarının ruhun tülü ardından yeniden üretilmesi" olarak adlandırırdım. Doğada olanın, ne kadar doğru olursa olsun, yalnızca taklidi hiç kimseye kutsal "Sanatçı" adını kazandırmaz.”

Poe sanatın özünü, doğanın mekanik kopyalanmasında değil, sanatçının iç dünyasından geçirilerek dönüştürülmesinde görür. "Ruhun tülü" metaforu önemlidir: Dış gerçeklik, sanatçının duyarlığından süzülerek yeniden biçimlenir. Sanatçı bir kameranın kaydetmesi gibi değil, algıladığını kendi ruhsal prizmasından geçirerek üretir.

Poe'nun bu görüşü, on yıl sonra yayımlanacak "The Poetic Principle"daki şiir anlayışıyla da uyumludur: Sanatta belirleyici olan güzellik arayışıdır; doğruluk ve ahlaki öğreti ancak ikincil, tesadüfi roller oynar. Taklit teknik olarak kusursuz olabilir, ama sanatçıya özgü o dönüştürücü ruhsal katmandan yoksundur ve bu yüzden Poe'nun gözünde yüce "Sanatçı" adını hak etmez.

Bu tanım, Romantik dönemin sanat görüşünü yansıtır: Sanatçı, doğayı yalnızca belgeleyen değil, ona derin bir anlam ve duygu boyutu kazandıran yaratıcı figürdür. Bugün de sanatın değerinin temsilin sadakatinde değil, yorumun ve içsel vizyonun gücünde aranması gerektiğini hatırlatır.

Bu söz, Poe'nun "Marginalia" başlığı altında Kasım 1844'te yayımlanan kısa notlarından alınmıştır. Poe bu yazılarda edebiyat, sanat ve eleştiri üzerine dağınık ama yoğun düşüncelerini bir araya getirmiştir. Sanatı tanımlama çabası, onun eleştirmen ve kuramcı kimliğinin erken bir örneğidir; bu düşüncelerini daha sonra "The Poetic Principle" adlı konferansında ve denemesinde daha sistemli biçimde geliştirecektir.