“Bir şiir, ancak ruhu yükselterek heyecan uyandırdığı ölçüde bu adı hak eder.”

Poe bu sözüyle şiirin işlevini duygusal ve ruhsal bir yükselişe bağlar. Ona göre gerçek şiir, yalnızca bilgi vermek, öğretmek ya da düşünceyi kuru biçimde aktarmak için değil, okurun ruhunda yoğun ve asil bir heyecan yaratmak için vardır. "Ruhu yükselterek" ifadesi önemlidir; çünkü Poe estetik deneyimi sıradan coşkudan ayırır. Şiirin yarattığı heyecan, bedensel ya da anlık bir keyif değil, insanı kendinden bir adım yukarıya taşıyan, güzellik duygusuyla bağlantılı bir deneyimdir. Bu bakışta şiir, ahlaki öğütlerin ya da felsefi öğretilerin aracı olarak değil, doğrudan güzellik deneyimi yaratan özerk bir sanat olarak değerlendirilir. Poe'nun görüşü, Romantik dönemin sanatı yüceltme eğilimiyle uyumludur; ancak aynı zamanda onu çağının ötesine taşıyan bir estetik titizlik içerir. Bugün bu yargı, şiirin neyi amaçlaması gerektiği konusunda hâlâ verimli bir tartışma zemini sunar: Şiir bir anlam aracı mı, yoksa kendi başına duygu ve güzellik üreten bir varlık mıdır?

"The Poetic Principle" Poe'nun şiir anlayışını sistemli biçimde açıkladığı denemesidir. Metin, onun ölümünden sonra 1850'de yayımlanmıştır. Poe burada şiirin amacını didaktizmden ve romanlara özgü uzun anlatıdan ayırarak tanımlar; ona göre şiirin alanı kısa, yoğun ve güzelliğe yönelik deneyimdir.