“Enginlik! Ve Çağlar! Ve Kadim Zamanların Hatıraları! Sessizlik! Ve Issızlık! Ve loş Gece! Sizi şimdi hissediyorum, gücünüzün içinde hissediyorum sizi.”

Poe'nun "The Coliseum" şiiri, Roma'daki Kolezyum'un yıkıntıları arasında yürüyen bir anlatıcının izlenimlerini aktarır. Bu dizelerde şair, soyut kavramları büyük harflerle kişileştirerek neredeyse doğaüstü varlıklar gibi seslenir: Enginlik, Çağlar, Hatıralar, Sessizlik, Issızlık ve Gece. Burada amaç, tarihin ve zamanın ağırlığını okura doğrudan hissettirmektir. Kolezyum, yalnızca taş yığını değil, içinde yüzyılların birikmiş sessizliğini taşıyan bir varlıktır. Dizelerdeki "hissetme" vurgusu önemlidir; Poe, bilgiye değil duyusal ve duygusal deneyime dayanan bir tarih anlayışı önerir. Anlatıcı, ayakta kalan bir mimari yapının içinde yürürken yalnızca kendi zamanında değil, aynı anda geçmişin tüm katmanlarında var olduğunu duyumsar. Bu, Poe'nun gotik duyarlılığının tipik bir örneğidir: harabe, melankoli ve yüce duygusu. Yıkıntılar, insan uygarlığının geçiciliğini gösterirken, aynı zamanda insanüstü bir zaman ölçeğine açılan kapı işlevi görür. Şair, bu deneyimde hem küçülmeyi hem de yücelmeyi bir arada yaşar.

1833 · "The Coliseum", st. 2 (1833).