“Güzellik, şiirin yegâne meşru alanıdır.”

Poe bu kısa ve kesin cümleyle şiirin asıl görevinin güzelliği aramak ve yaratmak olduğunu savunur. Ona göre şiir, ahlak dersi vermek, bilgi aktarmak ya da gerçeği kanıtlamak zorunda değildir; bunlar başka türlerin işidir. Şiirin kendine özgü alanı, okurda yoğun bir estetik heyecan uyandırmaktır. Bu görüş, Poe'nun "sanat sanat içindir" anlayışına yakın durduğunu gösterir.

Poe, güzelliği şiirin merkezine koyarken onu hakikatten ve ahlaktan ayırır. Ona göre hakikat aklın, ahlak ise vicdanın alanıyken, güzellik yalnızca beğeni duygusuna hitap eder. Şiirin amacı, bu beğeniyi en üst düzeyde tatmin etmektir. Bu nedenle Poe, şiirin didaktik olmasını reddeder ve şiirde en yoğun etkiyi yaratacak konunun güzellik olduğunu düşünür. Bu yaklaşım, onun "Kompozisyon Felsefesi" denemesinde anlattığı bilinçli yazım yöntemiyle de bağlantılıdır: Şair, okurda estetik bir etki yaratmak için her öğeyi hesaplamalıdır. Poe'nun bu görüşü, 19. yüzyılın ikinci yarısında gelişen estetikçi akımlar üzerinde de etkili olmuştur.

Bu cümle, Poe'nun 1846'da yayımlanan "The Philosophy of Composition" (Kompozisyon Felsefesi) adlı denemesinden alınmıştır. Denemede Poe, "The Raven" şiirinin yazım sürecini anlatır ve şiirin amacının ne olması gerektiğine dair görüşlerini açıklar. Bu pasaj, Poe'nun güzelliği şiirin temel ve tek meşru amacı olarak tanımladığı bölümdedir.