“İsa'nın dini için güçlü bir argüman şudur — merhamete karşı işlenen suçlar, insanların ölüm döşeğinde kavrayamasa da suç olarak hissetmeye mecbur bırakılabildikleri neredeyse yegâne suçlardır.”

Poe bu gözleminde ölüm anının insanı diğer tüm gerekçelerden, alışkanlıklarından ve bencilliklerinden soyutlayarak yalnızca merhametsizliği gerçek bir suç gibi hissettirdiğini söyler. Burada 'anlamak' ile 'hissetmek' arasında önemli bir ayrım kurulur: Bir insan ölüm döşeğinde hırsızlığını, yalanını ya da başka bir hatasını kendine haklı gösterebilir; ama merhamete karşı işlediği bir suçu içsel olarak da olsa suç gibi hissetmekten kaçınamaz. Bu içsel sorgulanma, başka davranışlarda görülmeyen bir kesinlik taşır.

Sözün dikkat çekici yanı, Poe'nun konuyu teolojik bir dogmadan çok psikolojik bir gözlem olarak ele almasıdır. 'Merhamet' (Charity) kavramını dinin merkezine yerleştirir ve bunu, insanın kendi vicdanındaki silinmez iziyle açıklar. Böylece dinin gücünü mucizelerle değil, içsel insan deneyimiyle temellendirir.

Söz aynı zamanda vicdanın hiyerarşisine dair bir düşünce sunar: Bazı değerler insanın kendine karşı bile örtbas edilemeyecek kadar derin bir yerde durur. Merhamet, Poe'ya göre bu değerlerin en başında gelir.

Bu cümle, Poe'nun 'Marginalia' başlığı altında Kasım 1844'te yayımladığı kısa düşünce derlemesinden alınmıştır. Sözün dinî tonu, Poe'nun genel tavrına göre daha doğrudan görünse de, kullandığı yaklaşım yine gözlemleyici ve analitiktir. Ölüm döşeğindeki vicdan hali üzerinden inancın pratik gücünü tarif eder.