“Ortada bir nesne yoktu. Tutku yoktu. İhtiyarı severdim. Bana hiç haksızlık etmemişti. Bana hiç hakaret etmemişti. Altınında gözüm yoktu. Sanırım gözüydü! Evet, buydu işte! Gözlerinden biri akbabanınkine benziyordu — üzerinde bir zar olan soluk mavi bir göz. Ne zaman üzerime düşse, kanım donuyordu; ve böylece yavaş yavaş — pek yavaş — ihtiyarın hayatına son vermeye ve böylece o gözden sonsuza dek kurtulmaya karar verdim.”

Bu söz, anlatıcının cinayetini haklı çıkarmaya çalıştığı gerekçeleri sıralarken, aslında akıl sağlığının ne kadar kırılgan olduğunu ortaya koyar. Anlatıcı, ihtiyara karşı hiçbir somut düşmanlık beslemediğini, paradan da çıkarı olmadığını açıkça söyler; geriye tek neden olarak ihtiyarın 'akbaba gözü' kalır. Gözün akbabaya benzetilmesi ölümü, leşi ve rahatsız edici bir gözetlenme duygusunu çağrıştırır. Gözün üzerine düşmesiyle kanının donması, anlatıcının rasyonel bir nedene değil, saplantılı ve irrasyonel bir tiksinmeye dayandığını gösterir.

Poe burada dehşeti dışsal bir canavardan değil, insan zihninin kendi içindeki çarpıklıktan üretir. Anlatıcının 'yavaş yavaş, pek yavaş' vurgusu, cinayet kararının uzun bir takıntı sürecinde olgunlaştığını imler. Okur, anlatıcının kendini mantıklı gösteren anlatımıyla eylemin dehşeti arasındaki uçurumu fark eder; bu da öykünün gerilimini oluşturur. Söz, neden ile saplantı arasındaki çizgiyi bulanıklaştırarak insan zihninin karanlık işleyişine ayna tutar.