“"Peygamber!" dedim, "kötülüğün varlığı! — yine de peygamber, ister kuş ol ister iblis!"”

Anlatıcı burada kuzguna hem "peygamber" hem de "kötülüğün varlığı" der ve böylece kuzgunun ikili doğasını ortaya koyar: kuzgun bir yandan geleceği bildiği varsayılan bir haberci, diğer yandan ise kötülüğün ve karanlığın cisimleşmiş halidir. Bu kararsızlık, anlatıcının içinde bulunduğu psikolojik durumu da yansıtır; kendi zihninde kurduğu bu figürün doğasına dair bile emin değildir.

Poe'nun bu dizede kullandığı tezat, kuzgunu hem kutsal hem de lanetli bir varlık olarak konumlandırır. Bu, aynı zamanda insanın kayıp ve acı karşısında anlam arayışının ne kadar çelişkili ve istikrarsız olabileceğini gösterir. Anlatıcı, kuzgundan bir cevap beklerken onu hem bir kurtarıcı hem de bir işkenceci olarak görür.

Edgar Allan Poe'nun "The Raven" (Kuzgun) şiirinden bir dize. Anlatıcı, kuzgunun söylediği "Nevermore" kelimesini bir kehanet olarak yorumlamaya başladığı anda bu ifadeyi kullanır. Şiirin dramatik geriliminin yükseldiği bir noktadır.