“Şimdi, delilik sandığınız şeyin yalnızca duyuların aşırı keskinleşmesi olduğunu söylemedim mi size? — işte, diyorum ki, kulaklarıma pamuğa sarılı bir saatin çıkardığına benzer alçak, boğuk, hızlı bir ses geldi. O sesi de tanıyordum. İhtiyarın kalbinin atışıydı bu. Davulun vuruşu askeri cesarete nasıl teşvik ederse, bu ses de öfkemi öyle artırdı.”

“Ve dünyevi iniltiler arasında değilken, o şehir aşağı, aşağı çöktüğünde, bin tahttan yükselen cehennem ona saygı duruşunda bulunacak.”

“Tanrı aşkına Montresor!”

“En mutlu gün — en mutlu saat / Yanmış ve kavrulmuş kalbimin bildiği, / Gururun ve gücün en yüksek umudu, / Uçup gitti, hissediyorum.”

“Günlerimin bir düş olduğunu düşünen siz, haksız değilsiniz; Yine de umut kaçıp gittiyse Bir gecede ya da bir günde, Bir görüntüde ya da hiçbirinde, Bu yüzden daha mı az yitiktir? Gördüğümüz ya da göründüğümüz her şey Yalnızca bir düş içinde bir düştür.”

“Sen benim için her şeydin, aşkım, Ruhumun özlediği şey için, Denizde yeşil bir ada, aşkım, Bir çeşme ve bir mabet, Hepsi peri meyveleri ve çiçekleriyle sarılı, Ve bütün çiçekler benimdi.”

“Gelin! Defin töreni okunsun, cenaze şarkısı söylensin! Bu kadar genç ölen en kraliçe ölü için bir ilahi, Bu kadar genç öldüğü için iki kez ölmüş olan için bir ağıt.”