“Şimdi, Hakikat nesnesi ya da zihnin tatmini ile Tutku nesnesi ya da yüreğin coşkusu, şiirde belirli bir ölçüde elde edilebilir olsalar da, düzyazıda çok daha kolay elde edilebilirler.”

Poe, bu sözünde şiir ile düzyazı arasındaki amaç farkını ele alır. Ona göre hakikate ulaşma arzusu zihne, tutkunun uyandırdığı coşku ise kalbe hitap eder. Her iki hedef de şiirde bir dereceye kadar izlenebilir; ancak düzyazı, anlatım esnekliği ve doğrudanlığı sayesinde bu hedeflere ulaşmak için daha elverişli bir zemindir. Poe'nun estetik anlayışında şiirin asıl alanı ne saf gerçeğin peşinde koşmak ne de duygusal bir dışavurum yaratmak değil, güzellik duygusunu, yani 'ruhun yükselişini' uyandırmaktır. Hakikat ve tutku ise şiirin yardımcı unsurları olabilir ama asıl amaç değildir.

Bu düşünce, Poe'nun şiiri tanımlarken yaptığı ayrımla doğrudan ilişkilidir: Ona göre şiirin nesnesi güzelliktir. Düzyazı, mantıksal açıklama, kanıt ve duygusal anlatım gibi farklı işlevleri üstlenebilirken; şiir, öncelikle estetik bir deneyim yaratmaya yönelmelidir. Bu yüzden Poe, hakikati ve tutkuyu yalnızca şiirin hizmetinde kullanılabilecek ikincil öğeler olarak görür. Bugün bu söz, edebî türler arasındaki işlevsel farkı kavramak açısından hâlâ ufuk açıcıdır.

Bu söz, Edgar Allan Poe'nun 1846'da yayımlanan ve 'The Raven' adlı şiirinin nasıl yazıldığını adım adım anlattığı 'The Philosophy of Composition' başlıklı denemesinden alınmıştır. Poe bu metinde şiirin amacını, uzunluğunu, tonunu ve konusunu belirlerken şiir ile düzyazı arasındaki sınırları da tartışır.