“"Şüphesiz," dedim, "söylediği şey yalnızca elindeki tek dağarcık, Bir zamanlar mutsuz bir efendiden kapmış, amansız Felaket Onu hızlı, daha hızlı izlemiş, ta ki şarkıları tek bir nakarata dönüşene dek."”

Bu dizelerde anlatıcı, kuzgunun sürekli tekrarladığı "Nevermore" kelimesine mantıklı bir açıklama getirmeye çalışır. Kuzgunun bu kelimeyi bir insandan öğrenmiş olabileceğini, o insanın da amansız bir felaketin pençesinde sürekli aynı nakaratı tekrarlayacak kadar umutsuzluğa düştüğünü düşünür. Bu, anlatıcının kendi yasını bir başkasının trajedisi üzerinden anlamlandırma çabasıdır.

Poe burada, insan zihninin acı karşısında nasıl rasyonelleştirmeye başvurduğunu gösterir. Anlatıcı, doğaüstü bir açıklamaya yönelmeden önce kuzgunun davranışını doğal nedenlerle açıklamaya çalışır. Ancak bu rasyonelleştirme girişimi, şiirin ilerleyen bölümlerinde çökecek ve anlatıcı kendi karanlık düşüncelerine yenik düşecektir. Dize aynı zamanda, felaketin insanı nasıl tek bir düşünceye, tek bir kelimeye indirgeyebileceğinin de bir tasviridir.

Edgar Allan Poe'nun "The Raven" (Kuzgun) şiirinden bir bölüm. Şiirde anlatıcı, kuzgunun "Nevermore" demesinin nedenini sorgularken bu rasyonel açıklamayı yapar. Bu kısım, anlatıcının yas ve çaresizlik içinde kuzgunun gizemine mantıksal bir çerçeve çizmeye çalıştığı bir andır.