“Uzun bir şiirin var olmadığı görüşündeyim. "Uzun bir şiir" ifadesinin, terimler açısından düpedüz bir çelişki olduğunu savunurum. Bir şiirin ancak ruhu yükselterek heyecan uyandırdığı ölçüde bu adı hak ettiğini belirtmeme neredeyse gerek yok. Şiirin değeri, bu yükselten heyecanla orantılıdır. Ama bütün heyecanlar, ruhsal bir zorunluluk gereği geçicidir. Bir şiirin bu adla anılmasını sağlayacak heyecan derecesi, hatırı sayılır uzunluktaki bir kompozisyon boyunca sürdürülemez.”

Poe burada estetik kuramının en çok tartışılan tezlerinden birini savunur: Gerçek şiir, yoğunluğu nedeniyle kısa olmak zorundadır. Ona göre şiirin ayırt edici gücü, okuru yalnızca kısa süre için yüksek bir duygu düzeyinde tutabilen yoğun heyecandır. İnsan ruhu bu tür bir uyarılmayı uzun süre koruyamaz; bu yüzden uzun bir anlatıda heyecan zorunlu olarak düşer, yerini bilgiye, olay örgüsüne ya da öğreticiliğe bırakır. Poe bu nedenle "uzun şiir" kavramını içsel bir çelişki olarak görür: Ya eser uzundur ve şiirsel yoğunluğunu yitirir, ya da gerçekten şiirdir ve kısa olmak zorundadır. Bu görüş, edebiyat tarihinde epik şiir geleneğiyle açıkça çelişir; ancak Poe'nun amacı geleneği toptan yok saymak değil, şiiri düzyazıdan ve anlatıdan ayıran özgül deneyimi tanımlamaktır. Ona göre şiir, bilgi ya da hikâye değil, güzelliğin yarattığı yükseltici heyecandır. Bu yüzden de en arı hâliyle kısadır. Günümüz okuru için bu tez, hangi metinlere şiir dediğimizi sorgulatan canlı bir estetik ölçüt olmaya devam eder.

"The Poetic Principle" denemesinden alınan bu parça, Poe'nun şiir estetiğinin merkezini oluşturur. 1850'de yayımlanan denemede yazar, şiirin etki alanını roman, öykü ve didaktik metinlerden ayırmaya çalışır. Bu pasajda geliştirdiği "yoğun heyecanın sürdürülemezliği" düşüncesi, onun kısa şiir ve öyküyü sanatın en yüksek biçimi sayan yaklaşımının temelidir.