“Zamanı, zamanı, zamanı tutarak, Bir tür Rünik kafiye içinde, Çanlardan, çanlardan, çanlardan, çanlardan, Çanlardan, çanlardan, çanlardan müzikal olarak yükselen o tıngırtıya eşlik ederek.”

Bu dizeler, Poe'nun ses ve ritim deneylerinin doruk noktalarından biridir. "The Bells" şiiri, çan seslerini taklit eden onomatopeik bir yapı üzerine kuruludur; "tintinnabulation" sözcüğü çan sesinin titreşimini hem anlam hem de ses düzeyinde yansıtır. Poe, "bells" sözcüğünü yineleyerek okurun zihninde yankılanan bir ritim yaratır. Rünik kafiye ifadesi, bu ses oyununun kadim ve gizemli bir şifre gibi işlediğini ima eder.

Şiirin birinci kıtasında yer alan bu dizeler, gümüş çanların neşeli tıngırtısını betimler. Çanlar burada zamanı tutar; her vuruş, geçen anların işaretidir. Ancak Poe'nun şiiri ilerledikçe çan sesleri değişir: önce neşeli, sonra tehditkâr, sonra yaslı ve nihayet felaket habercisi olur. Bu ilk kıta, o karanlık yolculuğun masum başlangıcıdır.

Poe için ses, anlamın bir parçasıdır. Şiirdeki ritim ve kafiye, yalnızca estetik değil, aynı zamanda varoluşsal bir işlev taşır: Zamanı tutan çanlar, insan hayatının kaçınılmaz akışını seslendirir. Okur, bu dizeleri okurken yalnızca dinlemekle kalmaz, çan sesinin kendisini deneyimler.

Bu dizeler, Poe'nun 1849'da yayımlanan "The Bells" adlı şiirinin birinci kıtasındandır. Şiir, dört bölümde farklı çan seslerini — gümüş, altın, pirinç ve demir çanları — işler. Poe, bu şiiri tamamlamasının ardından aynı yıl ölmüştür; şiir, onun ses taklidi ve ritim konusundaki ustalığının en bilinen örneklerinden biridir.