“Bilgili bir budala, cahil bir budaladan daha budaladır.”

Molière bu sözüyle bilginin tek başına insanı bilge yapmadığını, hatta yanlış kullanıldığında bilgisizliğin yol açtığından daha büyük bir budalalığa dönüşebileceğini anlatır. Cahil budalanın sınırlılığı bellidir; ne bilmediğini bilmemenin verdiği bir tür mazuriyet içindedir. Oysa bilgili budala, öğrendiklerini yanlış yorumlar, bilgisini kibirle süsler ve çevresine yanlış örnek olur. Bilgi onun elinde kendi dar görüşlülüğünü meşrulaştıran bir araca dönüşür.

Sözdeki karşıtlık, Molière'in sahne sanatında sık kullandığı taşlama yöntemini yansıtır. İzleyici önce 'bilgili' sözcüğünün olumlu çağrışımına kapılır, sonra bu bilgililiğin budalalığı nasıl büyüttüğünü görür. Molière özellikle yarım yamalak öğrenmenin, özentili bilgiçliğin toplumda açtığı gülünçlükleri hedef alır.

Bugünün okuruna bu söz, bilgiye erişimin kolaylaştığı ancak bilgiyi değerlendirme yeteneğinin aynı hızla gelişmediği bir çağda da anlamlıdır. Öğrenmek yetmez; öğrenileni akıl süzgecinden geçirmek, bağlamına oturtmak ve alçakgönüllülükle taşımak gerekir.

Söz, Molière'in 1672'de sahnelenen Les Femmes Savantes (Bilgiç Kadınlar) adlı komedyasından alınmıştır. Oyun, dönemin Paris salonlarında moda olan yüzeysel bilgiçliği, sahte entelektüelliği ve bilimsel gösteriş merakını taşlar. Molière burada öğrenme tutkusunu değil, bilgiyi içselleştirmeden kibirle sergileyen züppeliği eleştirir. Söz, oyunun taşlama dilinin özlü bir yansımasıdır.