“Düzyazı olmayan her şey nazımdır; nazım olmayan her şey de düzyazıdır.”

Bu söz, edebiyatta biçim ile içerik arasındaki ayrımı basit ve esprili bir mantıkla ortaya koyar. Konuşan kişi, yazılı ya da sözlü her ifadenin ya düzyazı ya da nazım olduğunu, ikisinin dışında bir üçüncü biçim bulunmadığını söyler. Burada önemli olan, sözün söylendiği sahnedeki ironidir: Sözü söyleyen Mösyö Jourdain, aslında edebiyat terimlerini yeni öğrenmektedir ve bu kadar basit bir sınıflandırmayı derin bir keşif gibi sunar.

Molière bu sahneyle, bilgi sahibi olmadan bilgiçlik taslayan, öğrendiği en temel kavramları bile büyük bir aydınlanma olarak gören sonradan görme tipleri hicveder. Söz aynı zamanda edebî türler arasındaki sınırın aslında ne kadar yalın olduğunu gösterir: İnsanlar günlük konuşmalarında farkında olmadan düzyazı kullanırlar. Bu nedenle söz, bilginin gösterişten uzak olduğunda bile değerli olduğunu, ama asıl gülünç olanın bilgiyi bir statü aracı hâline getirmek olduğunu ima eder.

Bu cümle, Molière'in 1670 tarihli Le Bourgeois Gentilhomme (Kibarlık Budalası) adlı oyununda geçer. Zengin ama cahil Mösyö Jourdain, felsefe öğretmeninden düzyazı ve nazım arasındaki farkı öğrenirken bu sözü duyar. Onun bu ayrım karşısında duyduğu şaşkınlık, oyunun ünlü komik sahnelerinden biridir ve sonradan görme burjuvanın kültürel özentiliğini alaya alır.