“Dürüst bir insan olunabilir ve yine de kötü şiir yazılabilir.”

Molière bu sözüyle ahlaki değer ile sanatsal yeteneğin birbirinden bağımsız olduğunu vurgular. Bir insanın karakteri ne kadar sağlam olursa olsun, bu onun her alanda yetkin olacağı anlamına gelmez. Özellikle şiir ve sanat söz konusu olduğunda, iyi niyet ya da dürüstlük tek başına nitelikli bir üretim için yeterli değildir. Sanat, ayrı bir ustalık, birikim ve yetenek gerektirir.

Bu düşünce, Molière'in yaşadığı dönemde toplumda yaygın olan bir yanılgıya işaret eder: Saygın ve erdemli kişilerin sırf bu özellikleri nedeniyle sanatsal üretimlerinin de değerli sayılması gerektiği düşüncesi. Molière, bu beklentiyi reddederek sanatın kendi ölçütleriyle değerlendirilmesi gerektiğini ima eder.

Bugün de bu söz, kişisel bütünlüğü sanatsal ya da mesleki yeterlilikle karıştırmamak gerektiğini hatırlatan bir uyarı niteliğindedir. İyi bir insan olmak saygı duyulacak bir şeydir; ancak bu, kişinin her girişiminin otomatik olarak başarılı ya da değerli olacağı anlamına gelmez.

Söz, Molière'in 1666 tarihli Le Misanthrope adlı beş perdelik manzum komedisinde geçer. Oyun, toplumun ikiyüzlülüğünden bunalan ve her durumda mutlak dürüstlüğü savunan Alceste karakteri etrafında döner. Bu dizede, dürüstlüğün sanatsal beceriyle karıştırılmaması gerektiği fikri dile getirilir. Molière, döneminin edebiyat çevrelerindeki yapmacıklığa ve yeteneksiz ama iddialı şairlere yönelik bir taşlama yapmaktadır.