“Vurgu, konuşmanın ruhudur.”

Rousseau'nun bu özlü sözü, dilin ve iletişimin müzikal boyutuna dikkat çeker. Ona göre bir sözün salt içeriği değil, söyleniş biçimi —tonlama, vurgu, ritim— anlamın taşıyıcısıdır. Vurgu, konuşmaya can veren, onu mekanik bir bilgi aktarımı olmaktan çıkarıp duygu ve niyetle dolduran unsurdur. Bu düşünce, Rousseau'nun müzik ve dil üzerine yazılarında geliştirdiği temel bir fikrin yansımasıdır: Dil, kökeninde müzikaldir; duyguların doğal ifadesi olan ezgi, zamanla mantıksal ve soyut bir yapıya dönüşmüştür. Sesin bu duygusal gücü, sözcüklerin kuru anlamlarını aşan bir iletişim katmanı oluşturur. Sözü bugün okurken, yazılı ve dijital iletişimin giderek yaygınlaştığı bir çağda, tonlama ve vurgunun kaybolmasıyla insani ifadenin nasıl yoksullaşabileceğini de düşünmek mümkündür.

1908 · English translation as quoted in A Dictionary of Thoughts: Being a Cyclopedia of Laconic Quotations from the Best Authors of the World, Both Ancient and Modern (1908) by Tryon Edwards, p. 2.